و نيز فرمود : وَ وُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ « 2 » . خدا ما و شما را از عمل كنندگان به قرآن و پيروان اوليا و دوستانش قرار دهد تا ما و شما را به لطف خود به بهشت درآورد ، چه او بزرگ و ستوده است . » « 3 » و نيز آن حضرت ( ع ) در خطبه‌اش فرمود : « شما را به تقواى الهى و رها ساختن دنيايى كه شما را رها مىسازد ، اگر چه رها كردن آن را دوست نداريد ، سفارش مىكنم ؛ دنيايى كه بدنهاى شما را فرسوده مىكند اگر چه شما تازه بودن آن را مىخواهيد و همانا حكايت شما در دنيا حكايت مسافرانى است كه راهى را مىپيمايند و چون محدود است زود به آخر راه مىرسند و نشانه‌اى گذاشته‌اند و گويى به آن رسيده‌اند ( شما راه عمر را پيموده و عمر را سپرى شده فرض كنيد و در عمل بكوشيد ) . چه بسيار آرزومند است كسى كه مركب سوارى را بدواند و به آخرين درجهء آرزوى خود برسد ؛ و به چه چيز اميدوار است كه در دنيا بماند كسى كه عمرش در دنيا معيّن است و مرگ با شتاب در پى اوست تا او را از دنيا جدا كند . پس از درد و رنج آن بىتابى نكنيد كه رو به پايان است ، و از نعمتهايش شادمان نشويد چرا كه رو به زوال است ، از دنيا طلبى كه مرگ در پى اوست و از شخص غافل از مرگ كه مرگ از او غافل نيست در شگفتم » . « 4 » مىگويم : در كافى از امام صادق ( ع ) روايت است كه فرمود : « از خطابهاى خداى متعال با موسى ( ع ) اين بود كه : اى موسى به دنيا همانند ستمگران و كسانى كه آن را پدر و مادر دانسته‌اند تكيه مكن ؛ اى موسى اگر تو را به خودت واگذارم كه به دنيا بنگرى دوستى و رونق دنيا بر تو چيره شود ؛ اى موسى در كار خير با نيكوكاران مسابقه بگذار و در كار خير بر آنها سبقت بگير ، زيرا خير مانند نامش ( نيكو ) است ، و آنچه از دنيا كه به

--> ( 2 ) كهف / 49 : و كتاب ( كتابى كه نامهء اعمال همهء انسانهاست ) در آنجا نهاده مىشود ، امّا گنهكاران را مىبينى كه از آنچه در آن است ترسانند . ( 3 ) اين خطبه را سيد رضى ( ره ) با اختلاف لفظى به شمارهء 224 در نهج البلاغه نقل كرده است . ( 4 ) اين خطبه را سيد رضى ( ره ) در نهج البلاغه به شمارهء 94 ، به صورت مشروحتر ايراد كرده است .